Eiwitmuziek voor plant en dier

Presentatie van Michel Duhamel, directeur van Genodics.

Michel kent de kwantumfysicus Joel Sternheimer die geluidssignalen heeft ontdekt bij de opbouw van eiwitmoleculen in de cel. Hij heeft er patent op gekregen en vroeg Genodics om er in de praktijk mee te experimenteren en de techniek door te ontwikkelen.

Een mooi voorbeeld uit de praktijk van de druiventeelt. Een van de experimenterende boeren heeft de eiwit muziek toegepast op zijn velden en vertelde dat het suikergehalte in de druiven met 5-15% was gestegen.

Genodics Box in boomgaard.

Het gaat om een nieuwe kijk op het leven, om een aanpak die inspeelt op de specifieke eigenschappen van elke plant of elk dier en van alle onderdelen. Het begon in de theoretische natuurkunde. Na zijn ontdekking van de invloed van geluid op de vorming van eiwitten ging het om het ontwikkelen van toepassingen in de biologie, met name in de landbouwsector. Het was een moeizaam proces, want het werd aanvankelijk niet erkend door onderzoekers aan formele instellingen.

MUZIEK = ENERGIE + INFORMATIE.

Deze nieuwe kijk op leven –een kwantum-visie – kent al diverse toepassingen in de landbouw. Maar Michel leidt ons eerst door een uitgebreide toelichting op de vorming van eiwitten in de cel. Hoe komen moleculen samen om componenten van levende wezens te vormen? Hoe kunnen componenten zichzelf afstemmen op de omgeving en hoe reageren ze op elkaar? En wat is eigenlijk een atoom?

Max Planck: materie op zich bestaat niet, materie is een combinatie van golven.

Mark Twain: niet wat we niet weten is het grootste problemen, maar waarvan we zeker zijn dat we het weten maar wat niet waar is.

Michel ziet de plantengroei midden tussen de invloeden van andere planten en soorten met hun genetisch erfgoed, van de bodem en de omgeving en van de boer(in).

De plant groeit onder invloed van andere planten, de grond plus zijn omgeving en de boer(in).

Vanuit elk van deze drie factoren spreiden zich golven uit in de vorm van cirkels. Zoals van drie stenen die tegelijk in het water vallen. En die golfpatronen werken op elkaar in.

Einstein zei al zoiets over golven, maar dan van muziek: “Mensen, groentes, kosmisch stof: we dansen allemaal op een mysterieuze melodie die ver weg wordt gespeeld door een onzichtbare fluitspeler.”

Genodics gaat over deze wetenschap van golven en frequenties, voortbordurend op het werk van kwantumfysicus en musicus dr. Joel Sternheimer.

Uitgangspunten Genodics
Een van de uitgangspunten in de kwantum natuurkunde is de deeltje-golf-dualiteit. Materie kan zich uitdrukken als deeltje en/of als golf. Een ander uitgangspunt is dat de observator of de onderzoeker onvermijdelijk onderdeel is van een experiment en mede de uitkomst vormt.

In kwantumtermen weet men dat kleine deeltjes zoals elektronen, atomen en moleculen uit golven bestaan, maar dat ze pas de vaste vorm van een deeltje aannemen als ze ‘bekeken’ worden. Zonder observatie bestaat een deeltje uit vele mogelijkheden maar die kunnen we niet allemaal zien of hun snelheid meten. De kans op deze open mogelijkheden drukt men dan uit in een optelsom van waarschijnlijkheden. Met complexe formules kan men dan de bijbehorende kans berekenen dat een deeltje zich op een bepaalde plek kan manifesteren. Dat heet dan dat de waarschijnlijkheid ‘instort’ en de vorm van dat bepaalde deeltje aanneemt. Zodra zo’n atoomproces geobserveerd wordt, ‘stort’ de waarschijnlijkheid ‘in’ tot de tastbare werkelijkheid en krijgt een vorm die een van de mogelijkheden was!

Materie kan zich uitdrukken als deeltjes of als golf. Dat hangt ervan af hoe je het meet of ernaar kijkt. Als je een proef opzet om deeltjes te meten, dan vind je deeltjes, als je de proef opzet als golfmeting dan vind je golven. Maar een mens heeft een bepaalde visie (golf of deeltje), ontwerpt een proef voor het waarnemen van golfgedrag of voor het waarnemen van deeltjes.

Elk deeltje heeft een eigen golflengte l en elke golflengte heeft een bepaalde eigen frequentie f (l x f = 300.000 km/sec) en elke frequentie heeft een bepaalde energie E=hxf. Hoe hoger de frequentie, hoe hoger dus de energie. De hele korte golven van de hoge frequenties hebben hoge energieniveaus. Dat energieniveau drukt men uit in MeV (Mega elektronVolt).

Sternheimer’s formule om de golflengte l van een deeltje met massa m te berekenen ziet er als volgt uit:

hierin is h de constante van Planck, p het momentum van het deeltje, m de massa van het deeltje, v zijn snelheid en c is de lichtsnelheid. En uit de golflengte leidt hij de frequentie af met de formule l x f = 300.000 km/sec.

Sternheimer ontdekte een bepaalde muzikale wetmatigheid in de frequentiedomeinen van alle elementaire deeltjes. Hij herkende een zekere harmonische verhouding tussen de frequenties van materie (en dus van de energie ervan in MeV), en dit deed hem denken aan muzikale toonladders. Hieruit leidde hij af dat de zogenaamde ‘schaal resonantie’ moest bestaan, waarmee golfpatronen alle organisatieniveaus in materie met elkaar in contact stellen.

Eens vroegen Michel en Joel Sternheimer zich af wat eigenlijk het verschil is tussen leven en dood. Zij kwamen tot de conclusie dat er geen fundamenteel verschil is, behalve dat een levend systeem complexer is. En dat alle leven bewustzijn heeft waardoor het kan reageren op de omgeving. Ook een steen! Alles is door de trillingen verbonden met zijn omgeving!

Schaalgolven (in het Frans : des ondes scalaires; in het Engels scaling waves) verbinden alle lagen van materie met elkaar, van quark tot foton, allerlei processen en mechanismes, en ook mensen. De muzikaal correcte vertaling is misschien ‘intervallen’. We vertalen het hier als ‘schaalresonantie’.

Eiwit synthese

Om te kunnen snappen hoe muziekgolven de vorming van eiwit kan ondersteunen of belemmeren kijkt Michel eerst naar dat proces van eiwit-synthese. Eiwitten zijn de voornaamste bouwstenen van de levende wereld en alle miljoenen eiwitten zijn opgebouwd uit een keten van slechts 20 (plus 2 heel zeldzame) aminozuren.

Eiwitten vervullen diverse rollen:

  • Katalysator, zoals enzymen,
  • Transport, zoals hemoglobine dat zuurstof door het lichaam transporteert,
  • Communicatie, zoals hormoonsignalen,
  • Signalering, bijvoorbeeld van planten die reageren op aanraking met chemie?
  • Herkenning, zoals immunoglobuline
  • Structuuropbouw, zoals collageen.

Als je een plant 5000 uitvergroot: kun je de cellen onderscheiden, in cellen zie je eromheen een membraan, en erin cytoplasma met de celkern. In die kern zit het DNA. De eiwitsynthese begint in de kern en eindigt in het cytoplasma. Elk eiwit is opgebouwd uit een keten van aminozuren.

Eiwitsynthese bestaat eigenlijk uit de zogenaamde transcriptie + translatie van het genoom. Transcriptie (transcription) betekent zoveel als overschrijven of copieren vanuit DNA (in het Frans ADN). Dat gebeurt in de kern. Daaruit ontstaat het zogenaamde boodschapper RNA (in het Frans ARNm). Dat verlaat de kern. Translatie (traduction) betekent het vertalen van die ‘bouwtekening’ in de vorming van eiwitten (proteine). En dat gebeurt in het cytoplasma in de cel.

Schets van het proces van translatie en transcriptie in de cel.

Elk aminozuur zendt een golfsignaal uit dat het volgende aminozuur aantrekt. Dat is het golfverschijnsel bij het vormingsproces van eiwitten.

Het boodschapper RNA (ARNm) gaat naar het cytoplasma en gaat de serie aminozuren ‘vangen’ en op de goede plek brengen met behulp van het ribosoom.

Transfer RNA (ARNt) brengt een aminozuur naar het koppelgebied waar het ribosoom langs het RNAm glijdt –als een ritssluiting – en elk volgend aminozuur aanhecht.

Op het moment van fixatie op een ribosoom zendt het aminozuur een golfsignaal uit dat het volgende aminozuur ‘uitnodigt’ om aan te koppelen. Elk aminozuur dat zich koppelt aan transfer-RNA geeft een toon af, elk volgend aminozuur geeft een andere toon. Het ribosoom kan maar 1 soort aminozuur tegelijk koppelen. Hoe m-RNA weet wat het juiste aminozuur is, is nog niet bekend. Een serie tonen, een melodische harmonie, bereidt de weg voor van de aminozuren naar het ribosoom.

De hoge frequenties –hoger dan van licht – die worden afgegeven bij koppeling van de aminozuren zitten in het ioniserende deel het van energetische spectrum. Daarom worden ze niet meer in frequentie uitgedrukt maar in energie, in MeV (Mega elektron Volt).

De volgorde van aanhechting wordt dus bepaald door de specifieke reeks van onhoorbare tonen. De 22 aminozuren synchroniseren op 10 frequenties: dat is de Genodics code: de exacte samenhang tussen aminozuren en tonen. Sommige aminozuren hebben dus dezelfde toonhoogte als andere en daarom zijn er maar 10 tonen nodig voor 22 aminozuren.

Schema van het stapsgewijze proces van eiwitvorming uit aminozuren onder invloed van -voor de mens- onhoorbare geluidssignalen. 

Een belangrijke wet uit de muziekleer is die van octaveren. Je verdubbelt de frequentie en het klinkt nog steeds harmonisch. Deze tonen resoneren harmonisch met elkaar. In de onhoorbaar hoge tonen gelden dezelfde wetten als in het hoorbare domein.

Dus je hebt er ook akkoorden met kwint, terts en kwart als harmonische verhoudingen van hele getallen. Volgens Genodics gaat het niet om de speciale toonhoogte en frequentie, maar veel meer om de exacte verhouding tussen de toonhoogten van een akkoord.

Sternheimer ontdekte dit effect en vroeg zich af: wat kan ik hiermee in de praktijk?

Hebben de tonen misschien een effect op biologische processen. Hij ontdekte per toeval dat dit inderdaad het geval is:

  • Een vrouw had bloedarmoede na een operatie en ze wilde geen bloedtransfusie i.v.m. aidsrisico dat destijds net was ontdekt. Sternheimer zei tegen haar: ga maar naar muziek luisteren, hij had eerst de ‘muziek’ van de hemoglobine gespeeld, zoveel octaven lager zodat het voor een mens hoorbaar is. Hij speelde 4 a 5 tonen per seconde, gelijk aan het trage tempo van de eiwitsynthese. Hij gaf haar een cassettebandje mee met die muziek. De volgende maandag was haar hemoglobine weer gestegen van 8 naar 12. Dat was voor Sternheimer het begin van verder onderzoek.
  • Hij experimenteerde zelf met het spelen van de frequentie van endorfine: dat leidde tot traagheid en te weinig energie. Daarna diende hij een dovende frequentie toe (dezelfde frequentie maar in omgekeerde vorm) en hij voelde zich weer goed.

Conclusie: Wanneer je de melodie speelt die correspondeert met de geluidssignalen in het organisme dan zal er een ondersteunende reactie optreden. Het versterkt dan bijvoorbeeld de synthese van eiwitten.

Na lang zoeken is de hele Genodics Code in kaart gebracht. Dat is dus het verband tussen de aminozuren en de muzikale intervallen die een rol spelen bij de vorming van het specifieke eiwit.

Aminozuur   Toon

Gly      =   Low A   

Ala      =   C         

Ser      =   E      

P,V,T,C     =   F

L,I,N,D     =   G     

Q,K,E,M   =   A

His      =   B flat    

F          =   B             

Arg,Tyr    =    Sharp C      

Trp     =   Sharp D

 

Is muziek ook effectief als je muziek speelt buiten het spectrum van de aminozuren? Antwoord: Dat kan toevallig een beetje effect hebben als er passende intervallen in voorkomen. Vergelijk het bijvoorbeeld met een kantoor met 100 mensen die allerlei muziek door elkaar spelen: ze zullen allemaal hun voorkeursmuziek eruit pikken – als die ertussen zit.

Duhamel benadrukt nogmaals dat het niet om de frequentie zelf gaat, maar om het patroon van frequenties, om de serie opeenvolgende tonen, die voor elk eiwit anders is.

Zouden ook componisten beïnvloed kunnen worden door DNA-muziek uit hun omgeving? In ‘La Primavera’ – van Vivaldi  – ontdekte Sternheimer intervallen die passen bij de synthese van eiwit voor zonnebloemen! Het gaat om het eiwit Actine. Misschien heeft Vivaldi dit gecomponeerd in de nabijheid van een veld of een vaas zonnebloemen.

De Genodics methode kan ook helpen bij prion ziektes bij mensen. Een prion zit tussen een bacterie en virus in. De methode helpt bijvoorbeeld sclerose te remmen.

Praktijk

Genodics heeft 40 jaar gewerkt aan de validatie van het theoretisch model. Ze hebben diverse experimenten uitgevoerd. Onder andere naar inductie van Luminescentie van bacteriën. Twee concentraties van bacterien in oplossing zijn blootgesteld aan eiwit muziek. Met proteodie muziek steeg de luminescentie gedurende minstens 27 minuten. Zonder proteodie muziek gebeurde er niets.

Als je muziek speelt voor een eiwit dat niet nodig is dan gebeurt er niets. Het werkt wel als het eiwit waarvan je de melodie je speelt al in lichaam aanwezig is. Per gewas en per groeifase moet je muziek aanbieden voor steeds andere eiwitten.

Is er ook gewerkt aan “trips” in de tuinbouw? Antwoord: Nog niet, want het betreft een klein insect en dat is veel complexer dan een virus of een bacterie en is dus moeilijker om mee te werken omdat je meer inzicht nodig hebt in de specifieke eiwitten die je wilt bevorderen of tegenwerken.

Muziek moet niet de hele dag worden gespeeld, 2 of 3x per dag 5 tot 10 minuten is voldoende. Het geheugen van water houdt het effect ondertussen blijkbaar lang genoeg vast.

Is de techniek ook gebruikt voor processen in de bodem Antwoord: De potentie van het bodemleven is met deze methode nog niet onderzocht. Dat is trouwens ook een aardig complex systeem, dus ook dat vraagt veel inzicht in de diverse bodemprocessen!

Hoe staat de chemische en farmaceutische industrie hiertegenover? Antwoord: Ze zijn er niet bang voor want ze begrijpen het nog niet. Ze gaan uit van een heel ander uitgangspunt dat moleculen communiceren via chemie. Bij Genodics communiceert de biologie via golven en stimuleert zo de stofwisseling. Een ziekteverwekker hoeft niet te worden geëlimineerd (met gif ofzo) maar de werking ervan moet aangepakt.